Leidinggevenden vragen me weleens of ik alle teamleden individueel ga spreken vooraf. Een rondje interviews, zodat ik weet wat er speelt. Vaak is het een teken dat er spanning is en hij of zij bang is dat niet alles op tafel zal komen.

Elke stap is een interventie

Ik begrijp de vraag, maar doe dit vrijwel nooit. Omdat elke stap die ik zet, al een interventie is, die effect kan hebben op het team. Wat is er achter die gesloten deuren allemaal gezegd? 1-op-1 gesprekken kunnen een voortzetting zijn van een bestaand patroon: over elkaar praten, in plaats van met elkaar. Dat versterkt het vertrouwen en de samenwerking niet.

Essentieel is dat een team leert om mét elkaar te praten. Ook over verschillen in visie, beleving of behoefte. Mijn eerste stap is dus altijd: het hele team in gesprek brengen. Ik help daarbij o.a. door andere manieren van verbinding, reflectie, contact en communicatie te laten ontstaan. Door bewustzijn van patronen op gang te brengen en het team te helpen om andere ervaringen op te doen. Dat men beter is in dingen samen oplossen dan gedacht, bijvoorbeeld.

Hoe dan wel?

Hoe krijg ik dan voldoende beeld van tevoren, zonder die interviews? Met een goed gesprek met de manager en een voorbereidingsgroepje. Gedurende een traject rouleert de samenstelling van dat groepje. Maar het belangrijkste beeld is: het hele team samen aan het werk zien.

Tot slot nog deze overweging.

Als je wél interviews doet als teamcoach, is het gevaar dat je een aap op je schouder krijgt die niet van jou is. De suggestie is: jij weet nu hoe het zit – nou, dan kan je mooi met een oplossing komen ook! Ook dat helpt een team niet. Liever vertrouw ik erop dat teamleden het samen echt beter weten dan ik. En het is nog hun eigen verantwoordelijkheid ook.

Miriam Brouwer

23 maart 2024